Schrijfster, Aletta Dijker



Vereerd ben ik omdat mij gevraagd is een stukje te schrijven voor de website van de Robert Burns Society. Enerzijds omdat Robert Burns mijn favoriete Schotse dichter is: ik denk dat ik niet de enige ben die haar eerste liefdestranen vergoten heeft bij “A Red, Red Rose”. Anderzijds omdat de Robert Burns Society Maastricht zich met hart en ziel inzet voor de Stichting Lezen & Schrijven, een charitatief doel waar ik alleen maar recht achter kan staan. In de samenleving staat en valt alles met taal. Niet of moeizaam kunnen lezen of schrijven beperkt helaas je kansen in de maatschappij enorm.
Ik ben zogezegd een echte talenfreak. Ik ben naar Maastricht gekomen om een opleiding te volgen waarbij taal centraal stond. En ook nu nog, 25 jaar na die opleiding, word ik geboeid door taal in al haar aspecten en wat taal mogelijk maakt. Taal kan iemand maken en breken, woorden zijn machtige (steek)wapens of de fijnste instrumenten waarmee geliefkoosd kan worden. Voor mij persoonlijk is het juist gebruik van taal als het scheppen van een kunstwerk. In het klein: het creëren van een mooi gedicht, in het groot: het schrijven van een goed boek. Ik ben “begonnen” als dichteres, jarenlang schreef ik alleen gedichten. Totdat ik mijn grote liefde tegenkwam, die me vroeg iets voor hem te schrijven, dat twee A4′tjes lang mocht zijn. Dit groeide uit tot een boek van 610 pagina’s, de Wolf van Badenoch en later nog een vervolgroman van 600 pagina’s, de Wolvenzoon.
Beide romans spelen zich af in Schotland en zijn gebaseerd op historische feiten. Als er een ding is dat ik in mijn schrijversbestaan heb geleerd, is dat je moet schrijven over iets waar je passie voor voelt, anders kun je er beter niet aan beginnen. En ik had en heb een enorme passie voor Schotland. Het is begonnen toen ik nog een jong meisje was van 15 zomers (want ik ben in de zomer jarig, niet in de lente) en mijn vader naar Schotland verhuisde. Ik zocht hem op in de schoolvakanties en hij reed mij rond en ging met mij kamperen in dat magische, mystieke land, waar ineens mistbanken van de heuvels af kwamen rollen, een verborgen waterval zich van een berg naar beneden stortte, een kasteelruïne opdoemde op een verlaten eiland in een loch en een eenzame “piper” in het bos stond te spelen. Waar je nog wandelen kon in de natuur zonder drommen mensen tegen te komen en waar je uit een bosbeek kon drinken zonder een voedselvergiftiging op te lopen. Schotland werd mijn tweede thuis en is dat altijd gebleven. Soms voel ik me meer verwant met dat sterke kleine karakteristieke landje naast ons dan het kleine Nederlandje waar ik woon. En volgens mijn Schotse vrienden “mag dat en hoor ik er gewoon bij”.


Aletta Dijker, Maastricht


http://www.boekenbestellen.nl/boek/de-wolvenzoon/7790″


http://www.boekenbestellen.nl/boek/de-wolf-van-badenoch/5514″


http://www.boekenbestellen.nl/boek/solist




Aletta tijdens het Burns Supper


Aletta tijdens het Burns Supper